در صفّين ، شخصى از طايفهء بنى اسد ، از امام على بن ابى طالب عليه السلام پرسيد : چگونه شما را از مقام امامت كه سزاوارتر از همه بوديد ، كنار زدند ؟ فرمود : يَا أخَا بَني أسَدٍ ! انّكَ لَقَلِقُ الوَضْينِ ، تُرْسِلُ فِي غَيْرِ سَدَدٍ ! وَلَكَ بَعْدُ ذِمَامَةُ الصِّهْرِ وَحَقُّ المَسْأَلَةِ ، وَقَدِ اسْتَعْلَمْتَ فَاعلَم : امَّا الاستِبْدَادُ عَلَينَا بِهَذَا المَقَامِ وَنَحْنُ الاعْلَونَ نَسَباً ، وَالاشَدُّونَ بِرَسوُلِ اللَّهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَآلِهِ - نَوْطَاً ؛ فَانَّهَا كَانَتْ اثَرَةً شَحَّتْ عَلَيهَا نُفوُسُ قَوْمٍ ، وسَخَتْ عَنْهَا نُفُوسُ آخَرِينَ ، وَالحَكَمُ اللَّهُ وَالمَعوَدُ الَيْهِ القِيَامَةِ : « وَدَعْ عَنْكَ نَهْباً صِيحَ فِي حَجَراتِهِ * وَلَكن حَدِثاً مَا حَديثُ الرَّواحِلِ » وَهَلُمَّ الْخَطْبَ فِي ابْنِ ابي سُفْيَانَ ! فَلَقَدْ اضْحَكَنِي الدَّهْرُ بَعْدَ ابْكَائِهِ . « 1 » اى برادر بنى اسدى ! تو مردى پريشان و مضطربى كه نابجا پرسش مىكنى ، ليكن تو را حق خويشاوندى است ، « 2 » و حقّى كه در پرسيدن دارى و بىگمان طالب دانستنى . پس بدان كه آن ستم و خودكامگى كه نسبت به خلافت بر ما تحميل شد ، در حالى كه ما را نَسَبِ برتر و پيوندِ خويشاوندى با رسول خدا صلى الله عليه و آله استوارتر بود ، جز خودخواهى و انحصارطلبى چيز ديگرى نبود كه : گروهى بخيلانه به كرسى خلافت چسبيدند ، و گروهى سخاوتمندانه از آن دست كشيدند ، داور خداست ، و بازگشت همهء ما به روز قيامت است . در اين‌جا ، امام شعر إمروالقيس را خواندند :

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 162 . ( 2 ) . زينب ، دختر « جَحش » يكى از همسران پيامبر صلى الله عليه و آله از قبيله بنى اسد بود .